Vivekachudamani 189

yo'yam vijñanamayah pranesu hrdi sphuratyayam jyotih | 

kutasthah sannatma karta bhokta bhavatyupadhisthah || 

(Sankaracarya's Vivekachudamani 189) 

The Self, which is Knowledge Absolute, shines within the vital breaths (pranas), in the heart. Though immutable, It appears to be the doer and the experiencer because of the limiting adjuncts (upadhis). 

It is stated here that the Supersoul, who is always with the individual soul, is the representation of the Supreme Lord. He is not an ordinary living entity. Because the monist philosophers take the knower of the body to be one, they think that there is no difference between the Supersoul and the individual soul. To clarify this, the Lord says that He is the representation of Paramātmā in everybody. He is different from the individual soul; He is paraḥ, transcendental. The individual soul enjoys the activities of a particular field, but the Supersoul is present not as finite enjoyer nor as one taking part in bodily activities, but as the witness, overseer, permitter, and supreme enjoyer. His name is Paramātmā, not ātmā, and He is transcendental. It is distinctly clear that ātmā and Paramātmā are different. The Supersoul, the Paramātmā, has legs and hands everywhere, but the individual soul does not. And because He is the Supreme Lord, He is present within to sanction the individual soul's desiring material enjoyment. Without the sanction of the Supreme Soul, the individual soul cannot do anything. The individual is bhakta or the sustained, and He is bhukta or the maintainer. There are innumerable living entities, and He is staying in them as a friend. The fact is that individual living entities are eternally part and parcel of the Supreme Lord, and both of them are very intimately related as friends. 

But the living entity has the tendency to reject the sanction of the Supreme Lord and act independently in an attempt to dominate the supreme nature, and because he has this tendency, he is called the marginal energy of the Supreme Lord. The living entity can be situated either in the material energy or spiritual energy. As long as he is conditioned by the material energy, the Supreme Lord, as his friend, the Supersoul, stays with him just to get him to return to the spiritual energy. The Lord is always eager to take him back to the spiritual energy, but due to his minute independence, the individual entity is continually rejecting the association of spiritual light. This misuse of independence is the cause of his material strife in the conditioned nature. The Lord, therefore, is always giving instruction from within and from without. From without He gives instructions as stated in Bhagavad-gītā, and from within He tries to convince him that his activities in the material field are not conducive to real happiness. "Just give it up and turn your faith toward Me. Then you will be happy," He says. Thus the intelligent person who places his faith in the Paramātmā or the Supreme Personality of Godhead begins to advance toward a blissful eternal life of knowledge.

Diri, yang merupakan Absolut Pengetahuan, bersinar di dalam nafas vital (pranas), di dalam hati. Meskipun tidak dapat diubah, ia tampaknya adalah pelaku dan pengalam karena batasan tambahan (upadhis).

Dinyatakan di sini bahwa Supersoul, yang selalu dengan jiwa individu, adalah representasi dari Tuhan Yang Maha Esa. Dia bukan entitas hidup biasa. Karena para filsuf monis menganggap orang yang mengetahui tubuh itu sebagai satu, mereka berpikir bahwa tidak ada perbedaan antara Supersoul dan jiwa individu. Untuk memperjelas hal ini, Sang Bhagavā berkata bahwa Ia adalah representasi dari Paramātmā dalam setiap orang. Dia berbeda dari jiwa individu; Dia adalah paraḥ, transendental. Jiwa individu menikmati kegiatan bidang tertentu, tetapi Supersoul hadir bukan sebagai penikmat terbatas atau sebagai orang yang mengambil bagian dalam kegiatan tubuh, tetapi sebagai saksi, pengawas, pengkhianat, dan penikmat tertinggi. Namanya Paramātmā, bukan ātmā, dan Dia transendental. Jelas jelas bahwa ātmā dan Paramātmā berbeda. Supersoul, Paramātmā, memiliki kaki dan tangan di mana-mana, tetapi jiwa individu tidak. Dan karena Dia adalah Tuhan Yang Maha Esa, Dia hadir di dalam untuk memberikan kenikmatan material yang diinginkan oleh jiwa individu. Tanpa sanksi dari Jiwa Tertinggi, jiwa individu tidak dapat melakukan apa pun. Individu adalah bhakta atau yang bertahan, dan Dia adalah bhukta atau pemelihara. Ada entitas hidup yang tak terhitung banyaknya, dan Dia tinggal di dalamnya sebagai teman. Faktanya adalah bahwa makhluk hidup individu adalah bagian tak terpisahkan dari Tuhan Yang Mahakuasa, dan keduanya sangat erat terkait sebagai teman.

Tetapi makhluk hidup memiliki kecenderungan untuk menolak sanksi Tuhan Yang Maha Esa dan bertindak secara independen dalam upaya untuk mendominasi sifat tertinggi, dan karena ia memiliki kecenderungan ini, ia disebut energi marjinal dari Tuhan Yang Maha Esa. Entitas hidup dapat ditempatkan baik dalam energi material atau energi spiritual. Selama dia dikondisikan oleh energi material, Tuhan Yang Maha Esa, sebagai sahabatnya, sang Supersoul, tetap bersamanya hanya untuk membuatnya kembali ke energi spiritual. Tuhan selalu bersemangat untuk membawanya kembali ke energi spiritual, tetapi karena kemandiriannya yang kecil, entitas individu terus menolak asosiasi cahaya spiritual. Penyalahgunaan kemerdekaan ini adalah penyebab perselisihan materialnya di alam yang terkondisi. Karena itu, Tuhan selalu memberikan instruksi dari dalam dan dari luar. Dari luar, Dia memberikan instruksi sebagaimana dinyatakan dalam Bhagavad-gītā, dan dari dalam Dia berusaha meyakinkannya bahwa aktivitasnya di bidang materi tidak kondusif bagi kebahagiaan sejati. "Serahkan saja dan ubah keyakinanmu kepada-Ku. Maka kamu akan bahagia," katanya. Demikianlah orang yang cerdas yang menempatkan imannya pada Paramātmā atau Personalitas Tertinggi Tuhan Yang Maha Esa mulai maju menuju kehidupan pengetahuan abadi yang penuh kebahagiaan.

அறிவு முழுமையானது என்ற சுயமானது, முக்கிய சுவாசங்களுக்குள் (பிராணன்), இதயத்தில் பிரகாசிக்கிறது. மாறாதது என்றாலும், கட்டுப்படுத்தும் இணைப்புகள் (உபாதிகள்) காரணமாக இது செய்பவர் மற்றும் அனுபவம் வாய்ந்தவர் என்று தோன்றுகிறது.

தனிப்பட்ட ஆத்மாவுடன் எப்போதும் இருக்கும் சூப்பர்ச ou ல் தான் உச்ச இறைவனின் பிரதிநிதித்துவம் என்று இங்கே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவர் ஒரு சாதாரண வாழ்க்கை நிறுவனம் அல்ல. மோனிச தத்துவவாதிகள் உடலை அறிந்தவரை ஒன்றாகக் கருதுவதால், சூப்பர்சவுலுக்கும் தனிப்பட்ட ஆன்மாவுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இதை தெளிவுபடுத்துவதற்காக, அவர் எல்லோரிடமும் பரமாத்மாவின் பிரதிநிதி என்று இறைவன் கூறுகிறார். அவர் தனிப்பட்ட ஆத்மாவிலிருந்து வேறுபட்டவர்; அவர் பராஸ், ஆழ்நிலை. தனிப்பட்ட ஆத்மா ஒரு குறிப்பிட்ட துறையின் செயல்பாடுகளை அனுபவிக்கிறது, ஆனால் சூப்பர்ச ou ல் வரையறுக்கப்பட்ட அனுபவிப்பாளராகவோ அல்லது உடல் செயல்பாடுகளில் பங்கேற்பவராகவோ அல்ல, மாறாக சாட்சி, மேற்பார்வையாளர், அனுமதிப்பவர் மற்றும் உச்ச அனுபவிப்பவர் என இருக்கிறார். அவரது பெயர் பரமாத்மா, எட்மி அல்ல, அவர் ஆழ்நிலை. Ātmā மற்றும் Paramātmā ஆகியவை வேறுபட்டவை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. சூப்பர்ச ou ல், பரமாத்மா, எல்லா இடங்களிலும் கால்களும் கைகளும் உள்ளன, ஆனால் தனிப்பட்ட ஆன்மா இல்லை. அவர் உயர்ந்த இறைவன் என்பதால், தனிப்பட்ட ஆத்மாவின் விரும்பும் பொருள் இன்பத்தை அனுமதிக்க அவர் இருக்கிறார். உச்ச ஆத்மாவின் அனுமதி இல்லாமல், தனிப்பட்ட ஆத்மா எதுவும் செய்ய முடியாது. தனிநபர் பக்தர் அல்லது நீடித்தவர், அவர் புக்தா அல்லது பராமரிப்பாளர். எண்ணற்ற வாழ்க்கை நிறுவனங்கள் உள்ளன, அவற்றில் அவர் ஒரு நண்பராக தங்கியிருக்கிறார். உண்மை என்னவென்றால், தனிப்பட்ட வாழ்க்கை நிறுவனங்கள் நித்தியமாக உச்ச இறைவனின் ஒரு பகுதியும் பகுதியும் ஆகும், மேலும் அவை இரண்டும் நண்பர்களாக மிகவும் நெருக்கமாக தொடர்புடையவை.

ஆனால் உயிருள்ள நிறுவனம் உச்ச இறைவனின் அனுமதியை நிராகரித்து, உச்ச இயல்பில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் முயற்சியில் சுயாதீனமாக செயல்படும் போக்கைக் கொண்டுள்ளது, மேலும் அவருக்கு இந்த போக்கு இருப்பதால், அவர் உச்ச இறைவனின் விளிம்பு ஆற்றல் என்று அழைக்கப்படுகிறார். வாழும் பொருள் பொருள் ஆற்றல் அல்லது ஆன்மீக ஆற்றலில் அமைந்திருக்கலாம். அவர் பொருள் ஆற்றலால் நிபந்தனைக்குட்பட்டிருக்கும் வரை, உச்ச இறைவன், அவரது நண்பரான சூப்பர்ச ou ல், ஆன்மீக ஆற்றலுக்குத் திரும்புவதற்காக அவருடன் தங்கியிருக்கிறார். இறைவன் எப்போதும் அவரை ஆன்மீக ஆற்றலுக்கு அழைத்துச் செல்ல ஆர்வமாக உள்ளார், ஆனால் அவரது நிமிட சுதந்திரம் காரணமாக, தனிப்பட்ட நிறுவனம் ஆன்மீக ஒளியின் தொடர்பை தொடர்ந்து நிராகரிக்கிறது. இந்த சுதந்திரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துவதே நிபந்தனைக்குட்பட்ட இயல்பில் அவரது பொருள் மோதலுக்கு காரணமாகும். ஆகவே, கர்த்தர் எப்பொழுதும் உள்ளேயும் வெளியேயும் அறிவுறுத்துகிறார். இல்லாமல் அவர் பகவத்-கீதையில் கூறப்பட்டுள்ளபடி அறிவுறுத்தல்களைக் கொடுக்கிறார், மேலும் பொருள் துறையில் அவரது செயல்பாடுகள் உண்மையான மகிழ்ச்சிக்கு உகந்தவை அல்ல என்பதை அவருக்குள் இருந்து நம்ப வைக்க முயற்சிக்கிறார். "அதை விட்டுவிட்டு, உங்கள் நம்பிக்கையை என்னிடம் திருப்புங்கள். பிறகு நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பீர்கள்" என்று அவர் கூறுகிறார். இவ்வாறு பரமாத்மா அல்லது கடவுளின் உயர்ந்த ஆளுமை மீது நம்பிக்கை வைக்கும் புத்திசாலி நபர் அறிவின் ஆனந்தமான நித்திய வாழ்க்கையை நோக்கி முன்னேறத் தொடங்குகிறார்.