Vivekachudamani 188

dehadi nisthasrama dharmakarma- 

gunabhimanah satatam mameti | 

vijñana koso'yamati prakasah 

prakrsta sannidhya vasat paratmanah | 

ato bhavatyesa upadhirasya 

yadatmadhih samsarati bhramena || 

(Sankaracarya's Vivekachudamani 188) 

Identifying with the attributes of the stages-of-life, their duties, and functions, which actually belong to the body, considers them as its own. The Vignanamaya-kosa is extremely radiant due to its close proximity to the Supreme Self. It is a superimposition on the Self, which, when identified with it, suffers transmigration through delusion. 

Just as the water in clouds only appears to be different from the water in the ocean, in the same way, the individual only ‘appears’ to be different from God. The aim and purpose of life are in the ongoing development and enlightenment of the consciousness, which achieves its ultimate expression in the conscious union of the individual soul (Jīvātmā) with the divine Self (Ātmā). The opening of the individual consciousness of the Jīvātma to the all-conscious-existence of the Ātma is called enlightenment or realization. 

Just as walls divide space, the body, mind, intellect, disposition, qualities, and experiences assembled as the “person”, mark the boundaries of the Self for a while. The body dies, the person changes, but not the Ātmā. Our true Self is unborn, unchanging and immortal; it is the “king” around whom the cosmic forces gather in the royal household, and again disperse after he has left his palace (the body). We are forgetting that we are all simply souls. 

We are comparing our activities to the body and never realize that we are souls. due to illusion, we are creating an empty space life that will never make us happy in this world or it will never take us to the creator. We have to simply accept we are soul and the duty of the soul is to go back to Godhead.

Mengidentifikasi dengan atribut tahapan kehidupan, tugas, dan fungsinya, yang sebenarnya milik tubuh, menganggapnya sebagai miliknya. Vignanamaya-kosa sangat berseri karena kedekatannya dengan Diri Tertinggi. Ini adalah superimposisi pada Diri, yang, ketika diidentifikasi dengan itu, menderita transmigrasi melalui khayalan.

Sama seperti air di awan hanya tampak berbeda dari air di lautan, dengan cara yang sama, individu hanya 'nampak' berbeda dari Tuhan. Maksud dan tujuan hidup adalah dalam pengembangan dan pencerahan kesadaran yang sedang berlangsung, yang mencapai ekspresi puncaknya dalam penyatuan sadar jiwa individu (Jīvātmā) dengan Diri ilahi (Ātmā). Pembukaan kesadaran individu Jīvātma menuju keberadaan Ātma yang serba sadar disebut pencerahan atau realisasi.

Sama seperti dinding membagi ruang, tubuh, pikiran, kecerdasan, disposisi, kualitas, dan pengalaman berkumpul sebagai "pribadi", tandai batas Diri untuk sementara waktu. Tubuh mati, orang itu berubah, tetapi bukan Ātmā. Diri sejati kita belum lahir, tidak berubah dan abadi; itu adalah "raja" di sekitar siapa kekuatan kosmik berkumpul di rumah tangga kerajaan, dan sekali lagi bubar setelah dia meninggalkan istananya (tubuh). Kita lupa bahwa kita semua hanyalah jiwa.

Kami membandingkan kegiatan kami dengan tubuh dan tidak pernah menyadari bahwa kami adalah jiwa. karena ilusi, kita menciptakan kehidupan ruang kosong yang tidak akan pernah membuat kita bahagia di dunia ini atau itu tidak akan pernah membawa kita kepada pencipta. Kita harus menerima begitu saja bahwa kita adalah jiwa dan tugas jiwa adalah kembali kepada Ketuhanan.

வாழ்க்கையின் நிலைகளின் பண்புகளுடன் அடையாளம் காண்பது, அவற்றின் கடமைகள் மற்றும் செயல்பாடுகள், அவை உண்மையில் உடலுக்கு சொந்தமானவை, அவற்றை அதன் சொந்தமாகக் கருதுகின்றன. விக்னநமய-கோசா மிக உயர்ந்த கதிரியக்கத்துடன் இருப்பதால் அது மிக உயர்ந்ததாக இருக்கிறது. இது சுயத்தின் மீது ஒரு மிகைப்படுத்தலாகும், இது அடையாளம் காணப்படும்போது, ​​மாயை மூலம் பரிமாற்றத்தை அனுபவிக்கிறது.

மேகங்களில் உள்ள நீர் கடலில் உள்ள நீரிலிருந்து வேறுபட்டதாகத் தோன்றுவது போலவே, அதேபோல், தனிமனிதன் மட்டுமே கடவுளிடமிருந்து வித்தியாசமாக ‘தோன்றுகிறான்’. வாழ்க்கையின் நோக்கம் மற்றும் நோக்கம் நனவின் தற்போதைய வளர்ச்சி மற்றும் அறிவொளியில் உள்ளன, இது தெய்வீக சுயத்துடன் (Ātmā) தனிப்பட்ட ஆத்மாவின் (Jāvātmā) நனவான ஒன்றியத்தில் அதன் இறுதி வெளிப்பாட்டை அடைகிறது. ஜத்மாவின் தனிப்பட்ட நனவை ஆத்மாவின் அனைத்து நனவு-இருப்புக்கும் திறப்பது அறிவொளி அல்லது உணர்தல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

சுவர்கள் இடத்தைப் பிரிப்பதைப் போலவே, உடல், மனம், புத்தி, தன்மை, குணங்கள் மற்றும் அனுபவங்கள் “நபர்” என்று கூடியிருப்பது, சுயத்தின் எல்லைகளை சிறிது நேரம் குறிக்கும். உடல் இறந்துவிடுகிறது, நபர் மாறுகிறார், ஆனால் Ātmā அல்ல. நம்முடைய உண்மையான சுயமானது பிறக்காதது, மாறாதது மற்றும் அழியாதது; அரச குடும்பத்தில் அண்ட சக்திகள் கூடிவந்து, தனது அரண்மனையை (உடலை) விட்டு வெளியேறியபின் மீண்டும் கலைந்து செல்வது “ராஜா” தான். நாம் அனைவரும் வெறுமனே ஆத்மாக்கள் என்பதை மறந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

நாம் நமது செயல்பாடுகளை உடலுடன் ஒப்பிடுகிறோம், நாம் ஆத்மாக்கள் என்பதை ஒருபோதும் உணரவில்லை. மாயை காரணமாக, இந்த உலகில் நம்மை ஒருபோதும் சந்தோஷப்படுத்தாத ஒரு வெற்று விண்வெளி வாழ்க்கையை உருவாக்குகிறோம் அல்லது அது ஒருபோதும் படைப்பாளரிடம் நம்மை அழைத்துச் செல்லாது. நாம் ஆத்மா என்பதை வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், ஆன்மாவின் கடமை மீண்டும் கடவுளுக்குச் செல்வது.